صدای پای «چهارشنبه سوری» می آید

هنوز نزدیک به سه هفته به جشن چهارشنبه سوری که براساس سنت کهن دیار، یادآور سوزاندن غم‌ و غصه‌ با برافروختن آتش است، مانده که صدای ترقه های خطرناک در کوچه و خیابان های شهر لرزه بر جان مردم می اندازد و باز این جمله زن رهگذر، رونق می گیرد؛ «خدا لعنتت کند.»

ایرانیان باستان، اصل خلقت را هدفمندی و معناداری آن می دانستند.به همین خاطر در هر چیزی دنبال هدف و درسی می‌گشتند تا در زندگی، علاوه بر کاربرد معمولی، استفاده‌های حساب‌شده از آن ببرند. احترام به عنصرهای چهارگانه به ویژه «آتش» جایگاهی به سزا و قابل تامل بین باورها و نگرشهای ایرانیان قدیم داشت. عنصر آتش در باور گذشتگان، بهره‌مند از خصلت‌هایی بود که هر کس باید از آنها درس ‌می گرفت و به کار می بست، مانند این‌که: 1ـ همانند آتش، پاک و درخشان باشند 2ـ مانند پرتوهای آتش رو به بالا بروند 3ـ مانند آتش، آلودگی‌ها را زدوده و خود پاک بمانند و به ویژه مانند آتش، کوشا و بی‌قرار باشند و تا پایان عمر از کوشش باز نایستند. ناگفته نماند عده‌ای از تاریخ نگاران و فیلسوفان، ‌احترام خیلی زیاد به آتش را ناشی از کمبود امکانات در قدیم و تعدد و تنوع استفاده‌ از آن می دانستند. «چهارشنبه سوری» که امروزه به عنوان یکی از نمادهای پیشینیان از آن یاد می‌شود، با توجه به نزدیکی و مقارنت با آخر سال، به یادگار است. مردم قدیم باور داشتند با نو شدن هر سال، جسم و روح انسان نیز باید تازه شود و تغییر و تحولی قابل توجه رخ دهد. بنا بر این اعتقاد در چهارشنبه آخر سال، آتشی می‌افروختند، چند بار از روی آن می پریدند و این جمله را بر زبان می‌آوردند که «زردی من از تو ؛ سرخی تو از من» این نشانگر عبرت‌پذیری و کوششی برای تعالی و رشد گذشتگان بوده است. جشن باستانی «نوروز» و حکایت «سفره هفت‌سین» که هر ساله تکراری دوباره و خاطره هایی چند باره به ارمغان می‌آورد، از همین مقوله است. با نگاهی هرچند گذرا به متون پیشینیان و کتاب‌های اعتقادی آنان روشن می‌شود که این جشن را باید از منظر احترام مردم به طبیعت و اصول یادگیری انسان‌ها از حرکت و فرآیندهای طبیعی نگریست. «هفت‌سین» که در اصل «هفت‌چین» بوده است، فرصتی بود تا هفت روییدنی‌ و چیدنی‌ طبیعت، گرد هم بیایند سر سفره خانواده وبه دقایقی آن جمع صمیمی ارحام و آشنایان را به تفکر درباره نو شدن و نوروزی و نوعیاری وا دارد. با این حال، بنا بر قانونی دیرینه تبدیل و دگرگونی اشیا و مفاهیم، متاسفانه امروز، بسیاری از خصلت‌های مثبت و قابل فکر گذشتگان به فراموشی سپرده یا به انحراف کشیده شده است. آیینی مانند «چهارشنبه سوری» در کمال تاسف، تبدیل به جشنی بی محتوا یا کم محتوا شده که بسیاری از بارهای ارزشی خود را از دست داده و فقط ـ اگر با نیت سوئی برپا نشوند ـ به درد خالی کردن هیجان ها و فرار از روز مرگی‌ها می خورد. در روزگاران گذشته اگر فلسفه برپایی چهارشنبه سوری، نونوار کردن روح و جان و آمادگی برای پذیرایی از سال نو بود، امروز به سنتی خطرناک و هزینه‌بر برای خانواده‌ها و اموال عمومی تبدبل شده است. این مساله باز هم این زنگ خطر را در گوش مسوولان فرهنگی و اجتماعی کشور به صدا درمی‌آورد که بسترهایی امن و سالم برای تخلیه هیجان‌های جوانان و بروز شادی آنان فراهم کنند تا شاهد رخدادهای تلخ و مرگ عزیزانمان نباشیم. این گزارش ایسکا نیوز به لطف دوستان خوبم بهروز آرمان و اردشیر نیکزاد تهیه شده که چون جالب بود استفاده کردم . درباره این موضوع هفته آینده در آتش نشانی هم همایشی برگزار خواهد شد که همه خبرنگاران حوادث هم دعوت هستند. دو تا انیمیشن جدید هم به صورت موزیکال با شخصیتهای نشاط  نجات و حیات  ساختیم که به زودی پخش خواهد شد.

یک خبرنگار و تهیه کننده تلویزیونی در شبکه سی ان ان، به دلیل این که وبلاگ خود را با اسم واقعی خودش می نوشته، از کار اخراج شده است، وی در اعتراض به این کار از روسای خود پرسیده که مگر همه وبلاگ ندارند؟ پاسخ این بوده که دارند، اما هیچکس با اسم واقعی خودش این جا وبلاگ نمی نویسد.

این خبرنگار با سابقه و جنجالی که گویا هرجا می رفته به این امور زد و بند بازی ، که گویا همه جای دنیا هست، گیر می داده، حدود سه سال بوده که در سی ان ان، دفتر مرکزی در آتلانتا کار می کرده، خلاصه اش اینه که بعد از کلی ماجرا و سختی در شبکه های مختلف و داشتن تومور مغزی و مراقبت های درمانی و همه، این خبرنگار سر از شبکه سی ان ان در میاره و اون جا شروع می کنه به کار ادیتوری و تهیه کنندگی بخش اخبار صبح، گویا خیلی انرژی اش زیاد بوده و هیچ کس هم اون جا اهمیت نمی داده که شروع می کنه به وبلاگ نوشتن .

خلاصه خیلی زود کارش می گیره و توی جامعه بلاگر ها میشه یه پای ثابت بحث و مناظره، یه هو می خوانش و میگن که شما وبلاگ دارین که درست نیست و دیگه ما ممکنه به خاطر کار شما وصله بخوریم، میگه در تمام مقررات استخدامی و شرایط قرارداد کاری من، چنین چیزی نیومده، ضمن این که من نگارش وبلاگم هیچ ارتباطی به کاری که می کنم نداره و هیچ وقت هم از محل کارم وبلاگ بازی نکردم، میگن خوب دیگه، نمیشه اما باید شما برین، میگه اما خیلی ها این جا وبلاگ دارن، جواب می شنوه بله دارن ، اما هیچ کس با اسم واقعی خودش نمی نویسه.

شما چی ؟ چند نفر از شما به اسم واقعی وبلاگ دارید؟